Storythai

ณัฐ...

วันปัจฉิมแกใจร้ายมากเลยนะที่ไม่มาขอโทษช้าน

ไปเดินป้วนเปี้ยนตั้งหลายรอบ แกเมิน - -" โหดร้าย

แต่ในเมื่อแกไม่คิดจะกล่าวคำขอโทษ ชั้นคงไม่สามารถให้อภัยแกได้

จากวันนั้นจนวันนี้ก็เกือบจะ 2 ปี

แกคงไม่รู้สิน้า ว่าแกทำผิดอะไร ชั้นถึงไม่คุยกะแก

แต่แกคงไม่สนใจหรอกชั่งมานเหอะ

.....

รู้ม้าย ยิ่งชั้นเกลียดแกมากเท่าไร ก็เหมือนกับว่าชั้นรักแกมากเท่านั้น

จากนี้ไปเราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแหละ

ใช่ปะ??

ยังไงซ้า ชั้นก็ขอให้แกโชคดีละกัน แล้วอย่าไปทำกับใครแบบชั้นล่ะ

ถ้าแกคิดไงก็พูดไปเลย ไม่ใช่ไม่พูดอะไรเลย ปล่อยให้มันผ่านไปเรื่อยๆ จะบอกไรให้

เรื่องมันไม่จบหรอก เมื่อไม่มีใครบอกว่ามันจบน่ะ

งี่เง่าจัง เดี๋ยวชั้นต้องเสียใจทีหลังแน่ๆเลยที่มาบอกในไดฯเนี่ย

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

ชั้นคิดเสมอแหละว่าตกลงแล้วชั้นคิดไงกับแกกันแน่

ถึงตอนนี้ก็รู้แล้วแหละ ว่าชั้นกับแก เป็นเพื่อนกัน

ชั้นคิดกับแกเป็นแค่เพื่อนเหมือนที่ชั้นบอกแกในตอนแรกนั่นแหละ

เป็นผู้หญิงคนนึงที่อยากเป็นเพื่อนสนิทกับแก

ที่ชั้นลืมแกไม่ได้เพราะว่า เรื่องมันไม่ยอมจบ ชั้นไม่รู้ว่าแกคิดยังไง

ที่มองหน้ากันอยู่ทุกวันนี้มันหมายความยังไง?

มันทำให้ชั้นสับสน

แต่ก็นั่นแหละคนที่ชั้นรักจริงๆก็คือ . . ฮุนเท ไม่ใช่แกหรอก

ดีใจแฮะ ^^

จนสุดท้าย วันสุดท้ายที่เราจากกัน วันสุดท้ายที่เราจะเห็นหน้ากัน

แกก็ยังทำให้ชั้นร้องไห้ได้เหมือนกับช่วงเวลาที่ผ่านมา

ถึงวันนี้ชั้นก็ยังเสียใจ

ไม่ต้องเศร้าหรอกไม่ได้อยากให้ใครมาสงสาร

ที่ร้องไห้เนี่ย ก็ไม่รู้หรอกว่าร้องทำไม? แต่เห็นหน้าแกแล้วน้ำตามันไหลเองง่ะ

พอเหอะ สมเพชตัวเอง

- * -

เพื่อนๆ. . . . จากวันนั้นถึงวันนี้ 3 ปีแล้วใช่มั้ย

จบม.3 แล้ว

ห้ามลืมกันนะ สัญญากันแล้ว

ขอบคุณคำอวยพร ทุกคำ ขอให้พวกเราทุกคนได้กลับมาเจอกันอีก

รัก 304 ทุกคนจ่ะ

และเพื่อนคนสำคัญ Along Again *

ไม่ลบเรดอายละกัน นอย*